Dzieło sztuki tworzą oczy zwiedzającego, gdy czytają jedyne, nieubłagane słowo, które pojawia się na każdym z siedmiu ekranów.
Obrazy każdego tematu kształtują się wewnątrz, pośród emocji, w miarę jak wymiar graficzny i dźwiękowy nabierają ciała. Z widza stajesz się uczestnikiem i w „najwolniejszej, nieubłaganej prędkości” filmu rozwija się w tobie narracyjny obraz. Lecz jest to coś niewypowiedzianego, wynikającego z tego, kim byłeś, i z tego, kim jesteś teraz, gdy patrzysz: wszystkie kroki, które postawiłeś w swoim życiu, przywiodły cię tutaj, teraz. Istnienie jest nieustannym wnętrzem. Z którego nigdy się nie wychodzi.
Wiatr wieje w PORZUCENIU i pozostawia za sobą pył. DEPORTACJA to pociąg znikający w oddali, wyznaczany ogłuszającym hałasem mechanicznego trybu – a jednak zarazem organicznym, można go wyraźnie wyczuć – uwożący, uderzenie po uderzeniu, grona jednostek, grup, wspólnot. Potem, na kolejnym ekranie, w elegancji czerni i bieli, jest zaledwie znak, niemożliwy do odczytania. Próbujesz go wyostrzyć, znaleźć właściwe zestrojenie, by go zinterpretować, lecz to tylko ZŁUDZENIE.
ZAGUBIENIE jest światłem, które ukrywa. Wokół tylko cisza. Znów kod: Morse’a. Literujący norymberskie ustawy rasowe, po niemiecku, w oryginalnym wydaniu z 1935 roku. Odsłaniający łańcuchy SEGREGACJI.
W PRZEMOCY płonie ogień, trzeszczy, wprawiając ciemność w drżenie. POJEDNANIE to podróż ku górze, tam, gdzie świat zlewa się z niebem, podążając za nieziemskimi bruzdami światła. Słowo posuwa się naprzód przemożnie, niesie ze sobą najpierw wrażenie, potem uczucie, potem świadomość, potem widok całości, a wreszcie wymyka się i znika.
Ale czy wszystko naprawdę jest takie jak przedtem?